Steenbok & Leeuw

De quincunx is het ongemakkelijkste aspect van de dierenriem, en wel om één specifieke reden: de twee tekens delen domweg niets. Geen element, geen modaliteit, geen polariteit. De Steenbok is aarde: koel, behoedzaam, gericht op wat blijft bestaan. De Leeuw is vuur: warm, expansief, gericht op wat oplicht. De Steenbok is kardinaal en wil de leiding nemen door structuur aan te brengen; de Leeuw is vast en wil regeren door simpelweg te stralen. Er is geen enkel natuurlijk raakvlak, geen gemeenschappelijke grond waarop ze elkaar zonder moeite blindelings vinden.

In de praktijk voelt dit als een relatie waarin twee uiterst competente mensen voortdurend nét langs elkaar heen werken. De één spreekt in keiharde resultaten, de ander in ongeremd gevoel. De één toont liefde door voor de toekomst te zorgen, de ander door in het nu weelderige warmte uit te stralen. Geen van beiden heeft ongelijk, maar ze draaien simpelweg op een totaal ander besturingssysteem. Het fraaie van deze quincunx is echter dat deze de aandacht keihard afdwingt. Waar een harmonieus aspect mensen in slaap sust en lui maakt, houdt dit aspect ze klaarwakker. Wie hierin slaagt, doet dat niet uit gemakzucht maar op pure, brute wilskracht, en dat soort liefde heeft zo haar eigen, taaie waardigheid.

De aantrekkingskracht draait om een uitwisseling die ze beiden onbewust haarfijn aanvoelen. De Leeuw bezit iets wat de Steenbok diep van binnen ontbeert en heimelijk begeert: het vermogen om zonder gêne geliefd te willen zijn, om moeiteloos ruimte in te nemen en om van bewondering te genieten alsof het een vanzelfsprekend geboorterecht is. De Steenbok heeft zichzelf al piepjong aangeleerd dat warmte stukje bij beetje verdiend moet worden, dat plezier op voorhand verdacht is, en dat je pas mag stralen als al het werk af is – en we weten allemaal dat dat moment nooit aanbreekt. De Leeuw lapt al die verstikkende regels lachend aan zijn laars en komt er nog schaamteloos goed mee weg ook. Voor de Steenbok is dat tafereel net zo schokkend als dat het weergaloos verleidelijk is.

Omgekeerd herkent de Leeuw in de Steenbok een soort onverstoorbaar gezag dat de buitenwereld en haar publiek totaal niet nodig heeft. De Leeuw, die er stiekem continu aan twijfelt of al die oppervlakkige bewondering wel oprecht is, voelt zich onweerstaanbaar aangetrokken tot iemand die volstrekt onverschillig oogt voor de mening van het klootjesvolk. De Steenbok taalt totaal niet naar externe bevestiging; precies díé ongenaakbaarheid maakt zijn schaarse, goedkeurende blik zo ongekend kostbaar. Wanneer een Steenbok na lang nadenken eindelijk instemmend knikt, stelt dat ook écht iets voor. De Leeuw, die in het dagelijks leven bedolven wordt onder de goedkope complimenten, snakt wanhopig naar exact die zeldzame, afgedwongen erkenning. En daar schuilt de ware aantrekkingskracht: de één bezit de exacte munteenheid waar de ander koortsachtig naar smacht, maar geen van beiden geeft die valuta makkelijk uit hun handen.

De paringsdans verloopt vaak volstrekt asynchroon. De Leeuw pakt het razendsnel en theatraal aan, overladen met grootse gebaren: een chic diner, een bombastische verrassing of een vurige liefdesverklaring waar de Steenbok pardoes van ineenkrimpt uit puur ongemak. De Steenbok neemt daarentegen rustig de tijd, tast voorzichtig af, observeert argwanend en geeft zich pas bloot wanneer hij de ander serieus genoeg acht om überhaupt emotioneel in te investeren. In het prille begin vat de Leeuw die stugge terughoudendheid vermoedelijk op als een teken van ongeïnteresseerdheid, terwijl het in werkelijkheid de allerhoogste vorm van toewijding is die een Steenbok bezit: zijn kostbare tijd verspillen aan oppervlakkige passanten doet hij immers nooit.

Zodra ze eenmaal gesetteld zijn, ontstaat er een roerig huishouden waarin twee botsende liefdestalen onder één dak proberen samen te leven. De Steenbok toont zijn genegenheid simpelweg door de lasten te dragen: rekeningen betalen, verbouwingen plannen en de ijzersterke garantie bieden dat de boel feilloos geregeld is. De Leeuw toont zijn warmte daarentegen door letterlijk te stralen: gulle aanrakingen, klinkende complimenten en het uitbundig vieren van zelfs de allerkleinste mijlpaal. De wrijving binnen de dagelijkse sleur schuilt erin dat de Steenbok zijn praktische zorg steevast verwart met oprechte emotionele aanwezigheid, terwijl de Leeuw snakt naar precies die emotionele verbinding die hem van zuurstof voorziet. De Steenbok zucht intern: 'Ik heb de boel toch tot in de puntjes voor je geregeld?' De Leeuw krimpt ineen en denkt: 'Maar wanneer heb je míj voor het laatst écht in de ogen gekeken?' Beiden hebben het bij het rechte eind, en toch voelen beiden zich chronisch en vreselijk onbegrepen.

Op dit kruispunt stuiten we echter op een opmerkelijk raakvlak dat dit paar doorgaans van de ondergang redt. Beide tekens zijn namelijk tot op het bot loyaal – niet zozeer vanuit vage romantische kriebels, maar puur en alleen uit onwrikbaar principe. De Steenbok zweert bij trouw omdat zijn volledige levensvisie steunt op absolute betrouwbaarheid: een man een man, een woord een woord, en gemaakte afspraken zijn heilig. De Leeuw blijft trouw omdat plat bedrog simpelweg zijn eer te na is; hij ziet zichzelf als een nobel koningskind, en bij ware aristocratie hoort nu eenmaal geen lafhartig verraad. Door deze wederzijdse code voelen ze zich, misschien wel voor de allereerste keer in hun bewogen levens, écht geborgen bij de ander. Geen van beiden hoeft er ook maar een seconde voor te vrezen dat de partner met de noorderzon vertrekt zodra de lucht betrekt.

De scheuren in de fundering ontstaan dan ook nooit op het vlak van trouw, maar manifesteren zich pijnlijk bij de hunkering naar bevestiging. De Steenbok voelt zich slechts veilig wanneer hij aanzien afdwingt: wanneer zijn oordeel als een huis staat, zijn natuurlijke autoriteit ongeschonden blijft en zijn harde ploeteren als ontzagwekkend wordt beschouwd. De Leeuw waant zich pas ongenaakbaar als hij op handen wordt gedragen: wanneer hij in de volle schijnwerpers baadt, grenzeloos vertroeteld wordt en theatraal de hemel in geprezen wordt. En exáct daar begint de schoen ongenadig te wringen: de Steenbok doseert zijn bewondering met de schrale vrekkigheid van iemand die als de dood is dat te veel complimentjes de ander laks, soft en zwak zullen maken. Hij knijpt de affectie af vanuit een soort streng pedagogisch principe, in de hardnekkige illusie dat ijzige onthouding karakter smeedt. Voor de flamboyante Leeuw voelt zo'n emotioneel hongerdieet echter aan als een martelgang. Het vuur in de Leeuw dooft tergend langzaam uit, waarna de Steenbok – die dat bleke dimmen dondersgoed opmerkt maar weigert de oorzaak te doorgronden – zich op zijn beurt nóg verder terugtrekt in zijn pantser, stellig overtuigd van de onredelijke veeleisendheid van zijn partner.

De taaiste, meest hardnekkige wrijving komt simpelweg voort uit een bittere strijd om twee volstrekt tegenstrijdige munteenheden. De Steenbok taxeert de liefde met de meetlat van opoffering, zweet en langdurige houdbaarheid: wat hebben we neergezet, hoeveel bergen heb ik verzet en wat blijft er nog fier overeind staan als de prille vonk al lang en breed is uitgedoofd? De Leeuw weegt de liefde uitsluitend af aan de hand van zinderende warmte, passie en blinde devotie: voel ik de aanbidding, word ik aanbeden als een idool en laait het inferno nog net zo hoog op als vroeger? Aangezien geen van beide werelden elkaars valuta ook maar enigszins als een wettig betaalmiddel accepteert, voelen de partners zich allebei permanent bekocht en bestolen.

Het patroon van wederzijdse destructie herhaalt zich steevast met een pijnlijke voorspelbaarheid. De Leeuw smeekt – aanvankelijk via verkapte hints, maar gaandeweg steeds luider en dwingender – om applaus, om een flintertje bewijs dat hij nog altijd bewonderd wordt. De Steenbok, die elk greintje behoefte aan applaus direct classificeert als huilerige kinderachtigheid, vertikt het pertinent om hierin mee te gaan; volgens zijn ijskoude logica moet een complimentje spontaan én zwaarbevochten zijn, en mag het nooit of te nimmer uit de tenen gesleurd worden. Hoe harder de Leeuw loopt te bedelen, des te krampachtiger de Steenbok de hand op de knip houdt. En hoe onvermurwbaarder de Steenbok volhardt in zijn stilte, hoe wanhopiger, venijniger en theatraler de uitvallen van de Leeuw worden. Het ontaardt steevast in een gitzwarte neerwaartse spiraal waarbij de verslaving aan adoratie frontaal botst met Spartaans aandoende terughoudendheid, en de ring louter zwaar gehavende verliezers telt. De Steenbok ziet enkel nog een ijdele, onverzadigbare aandachtsjunk; de Leeuw staart wanhopig in de dode ogen van een kille, liefdeloze vrek. De onversneden werkelijkheid is echter dat geen van beiden krenterig of hoogmoedig is: ze uiten exact hetzelfde verlangen om van onschatbare waarde te zijn voor de ander, maar ze spreken twee afzonderlijke dialecten en vertikken het botweg om er een kundige tolk bij te roepen.

Zodra de gemoederen oplopen, knalt een gortdroog understatement keihard in op een gillend uitroepteken. De Steenbok strooit spaarzaam met lettergrepen, legt elk los woordje op een gouden weegschaaltje en gaat er blindelings vanuit dat alles wat onbenoemd blijft als vanzelfsprekend gesneden koek is. De Leeuw converseert daarentegen weelderig, barstend van kleur en decibellen, en koestert de stellige overtuiging dat alles wat je binnensmonds inslikt simpelweg van de aardbodem is verdwenen. Wanneer de Steenbok in diep zwijgen vervalt nadat de Leeuw de sterren van de hemel heeft gedanst om te behagen, vat de Leeuw die dodelijke stilte op als een regelrechte klap in zijn gezicht, terwijl de Steenbok het nota bene bedoelt als de ultieme, sereen berustende instemming. Tussen deze twee totaal ontspoorde radiogolven verdampt dan ook dag in dag uit een onmetelijke oceaan aan betekenis en nuance.

Escalaties ontsporen steevast in de hoogste mate van asymmetrie. De Leeuw ontploft spontaan, schreeuwt de longen uit zijn lijf, overgiet alles met speels theater en stookt het fikkie torenhoog op – om vervolgens binnen no-time weer soepel af te koelen; zo'n vulkaanuitbarsting lucht hem simpelweg op en het betekent in zijn ogen allesbehalve het einde van de wereld. De Steenbok sluit daarentegen zijn vizier hermetisch naarmate het bloed kookt: hij metselt een ondoordringbare muur van ijskoude stilte om zich heen, een dodelijk wapen dat de Leeuw duizendmaal meer de stuipen op het lijf jaagt dan de grofste scheldpartij. De Leeuw wil direct de kou uit de lucht snijden door met servies te gooien en ongefilterd te brullen; de Steenbok eist de absolute ruimte om zich terug te trekken en de ratio terug te vinden. Pas zodra ze gaan inzien dat de vrieskou van de één geen verkapte marteling behelst, en de explosie van de ander geen formele oorlogsverklaring vormt, ontstaat er eindelijk een kiertje licht in het deurgat voor een vruchtbaar gesprek. Tot die gezegende dag schieten ze op pijnlijke wijze totaal langs elkaar heen, stuk voor stuk heilig overtuigd van de Oost-Indische doofheid van hun partner.

Tussen de kreukelende lakens kruisen aarde en vuur de degens op een volstrekt onverwachte, zinderende manier. De Leeuw sleept een koffer vol weelderig theater en vurige wellust mee de slaapkamer in, gekoppeld aan de onweerstaanbare drang om goddelijk te plezieren – en in ruil daarvoor de sterren van de hemel aanbeden te worden. De Steenbok pareert die uitbarsting met een duistere, terughoudende en traag ontwakende drift, die onderhuids onvoorstelbaar veel broeieriger aftekent dan dat afgemeten maatpak bij daglicht ooit zou doen vermoeden. Die vlijmscherpe spanning tussen absolute overgave en meedogenloze controle, tussen theatraal exhibitionisme en mysterieus verhullen, wekt een waanzinnige magneetwerking op die juist floreert bij de gratie van dit huiveringwekkende contrast.

Helaas fungeert het bed als een onverbiddelijke spiegel voor hun dagelijks leven: als de Leeuw zich na zonsopgang stelselmatig genegeerd en gepasseerd voelt, dan sterft de vlam onder de lakens onherroepelijk een stille dood. Gekrenkte trots aan de kant van de Steenbok leidt steevast tot hetzelfde lot: rolt het respect niet spontaan zijn kant op, dan gooit hij ook fysiek de deuren hermetisch in het slot. De ware diepgang van dit dierlijke schaakspel laat zich pas ontcijferen zodra men de kruisbestuiving van hun Venus en Mars erbij pakt.

Wanneer ze enkel als platonische vrienden door het leven gaan – geheel ontdaan van de loodzware ketenen vol romantische en verstikkende verwachtingspatronen – draait dit eigenaardige duo opvallend gesmeerd. Die diepgewortelde bewondering, die in een amoureuze verstrengeling binnen de kortste keren ontspoort in een knetterende machtsstrijd, krijgt in een vriendschap wél ruimschoots de zuurstof om vrijuit te ademen. De Steenbok levert de Leeuw gortdroog, graniethard en glashelder advies, terwijl hij met oprecht ontzag het lefgozertje in de ander gadeslaat – veilig vanaf de zijlijn. De Leeuw injecteert op zijn beurt een onbetaalbare sloot neonkleurige chaos en pure levensvreugde in het gestructureerde bestaan van de Steenbok, waarbij hij hem zo nu en dan dwangmatig wegtrekt achter de stapels beduimelde dossiers.

Op professioneel gebied smeden ze moeiteloos een onverslaanbaar verbond: de Leeuw eigent zich lachend de rol van het fonkelende uithangbord en de wilde aanjager toe, terwijl de Steenbok met een ijzeren grijns de rol van meesterarchitect en genadeloze uitvoerder op zich neemt. Omdat in een kantooromgeving de ziekmakende zucht naar continue, stroperige emotionele sturing wegvalt, is meteen ook de dodelijkste angel uit hun dynamiek verdwenen, wat enkel en alleen zuivere, verpletterende waardering overlaat. Om geen sprookjes te verkopen: talloze Steenbok-Leeuw-constellaties tikken een aanzienlijk hoger niveau aan als rasechte bloedbroeders dan wanneer ze hun levens proberen te fuseren als gezworen geliefden.

Dit is onomstotelijk een verbond dat pas smaak krijgt na jaren van rijping in eikenhouten vaten, in plaats van dat het sprankelend uit de startblokken knalt. De tropenjaren bevinden zich in het absurde en uitputtende prille begin: in die onontgonnen vallei wordt de loopgravenoorlog om onvoorwaardelijke erkenning hardhandig uitgevochten, een slagveld waar talloze koppels onherstelbare schade oplopen. Maar de zeldzame strijders die zich ongeschonden door de frontlinie heen worstelen, stuiten ergens halverwege het vijfde kalenderjaar op een onverwoestbare ader: een collectieve en bloedserieuze trots op de waanzinnige fundering die ze samen hebben gestort. Of dat nu uitmondt in een villa met oprit, een onbreekbaar gezin, een nietsontziend miljoenenimperium of simpelweg een goddelijke reputatie op straat. Beide tekens koesteren een ziekelijke adoratie voor alles wat gewicht in de schaal legt en waar men vol branie zijn achternaam aan kan koppelen; het duurt dan ook niet lang voordat deze verpletterende, gedeelde bloedambitie de scherpe randjes van hun persoonlijke contrasten definitief overstemt.

Zodra de teller richting het tiende jubileum kruipt en de ego’s enigszins gestroomlijnd zijn, vinden ze wonderwel een ijzersterke cadans. De Steenbok capituleert en leert schoorvoetend – al heeft hij daar niet zelden de aanloop naar een halve midlifecrisis voor nodig – dat het uitdelen van een gemeend schouderklopje getuigt van koninklijke grootsheid in plaats van een beschamende knieval. Hij ontdekt aan den lijve dat een intens geliefde en volgevreten Leeuw een duizendmaal trouwere kameraad blijkt te zijn dan een uitgehongerde brulboei. De Leeuw capituleert evenzeer, want die gaat eindelijk doorkrijgen dat de maniakale, rimpelloze toewijding en kille daadkracht van de Steenbok evengoed de allerhoogste, meest rauwe uiting van liefde belichaamt, maar dan eentje die toevallig geen behoefte heeft aan een zinderende staande ovatie. Gaan deze twee samen de volwassenheid tegemoet, dan resulteert dit in een weergaloos, haast ontroerend massief bondgenootschap: twee arrogante, oertrotse pioniers die de gebruiksaanwijzing van de ander dan toch eindelijk hebben gekraakt.

In de basisstructuur blijft de zonnedynamiek hier rotsvast overeind staan: een gereserveerde, maniakaal gefocuste vrouw die een ondoordringbaar fort vormt, tegenover een man die zich zonder een stoot warmte en dagelijkse adoratie simpelweg niet kan ontplooien. De Steenbok-vrouw boezemt onpeilbaar ontzag in door haar messcherpe intelligentie en onwankelbare zelfbeheersing. De Leeuw-man raakt intussen hopeloos verslaafd aan het idee van een vrouw die haar neus ophaalt voor zijn gladde praatjes en blitse voorkomen, wat deze onneembare vesting in zijn hete jagersogen tot de absolute hoofdprijs kroont. De hoogspanningskabels knappen pas wanneer de man zijn gebruikelijke portie lof verwacht, iets wat de vrouw domweg verkiest achter te houden omdat de in haar ogen kille ratio dat voorschrijft. De werkelijke, adembenemende subtiliteiten – de precieze wijze waarop zij zich laaiend overgeeft en de onstuimige gretigheid waarmee hij zijn tanden in zijn prooi zet – vallen onmogelijk af te lezen uit de Zonnestand, maar dienen gezocht te worden in de schimmige loopgraven van hun Venus en Mars.

Ook in deze constellatie staat het ijzeren geraamte als een huis, het is hooguit in een feller jasje gedoopt. De Steenbok-man pakt uit met een onverzette dosis stabiliteit, rücksichtslos gezag en een stoïcijnse onverschilligheid voor hypes, een cocktail die de doorgaans chaotische Leeuw-vrouw in de prille fase op miraculeuze wijze bedaart. Zij werpt daar op haar beurt een wervelstorm van knetterend vuur, glamour en een onweerstaanbaar genereuze levenswarmte tegenaan, waarmee ze de gletsjers in zijn ascetische bolwerk aanzienlijk weet te ontdooien. Het onvermijdelijke, eeuwige pijnpunt schuilt wederom in de valuta der erkenning: de Leeuw-vrouw verlangt ernaar openlijk op een voetstuk geplaatst te worden en met tromgeroffel aan de wereld gepresenteerd te worden, terwijl de Steenbok-man zijn complimentjes zorgvuldig per theelepel afmeet, het liefst via fluistertoon en áchter stevig gesloten luiken. Of dit kaartenhuis daadwerkelijk standhoudt, hangt louter af van de diepere, ragfijne astrologische structuren: pas wanneer Venus, Mars en de mysterieuze Maan hun ware kaarten op tafel kwakken, weten we of het smeltwater rijkelijk vloeit of doodvriest.

Al het voorgaande materiaal is onversneden en puur gedestilleerd vanuit de krater van het zonneteken, en laten we wel wezen: de Zon weerspiegelt hooguit de bewuste schil en het opgeblazen ego, het krappe etiketje waarop een sterveling met grote letters schrijft: 'Kijk goed, dit is wie ik ben!'. Maar werkelijk geen enkele fatsoenlijke romance redt het in de loopgraven als er slechts op zonne-energie geteerd wordt. Het is de onpeilbare Maan die meedogenloos onthult wat de ziel nodig heeft om 's nachts niet in pure doodsangst te ontwaken. Het is de dromerige Venus die op de millimeter nauwkeurig uittekent hoe we onze hartstocht kanaliseren en hoe we op handen gedragen wensen te worden, terwijl de bloeddorstige planeet Mars onversneden in kaart brengt op welke bizarre, oerdriftige wijzen vurige begeerte en knetterende overlevingsdrang zich ontladen. Wees je er dan ook terdege van bewust dat een stugge Steenbok in bezit van een overgevoelige Kreeft-Maan qua karakter een totaal ander universum beslaat dan diezelfde Steenbok gewapend met de analytische dodelijkheid van een Maagd-Maan.

Exact daarom fungeert het beruchte zonneteken weliswaar als een verdomd handige, oprechte kick-off, maar allerminst als een stellig eindoordeel waar geen speld meer tussen te krijgen is. Of de zo noodzakelijke adoratie tussen deze giganten op den duur rijkelijk de vrije teugels krijgt of tot de dood aan toe krampachtig vastvriest in een verstikkende machtsstrijd, laat zich enkel en alleen ontcijferen uit het genadeloze totaalplaatje van hun synastrie: de bloedstollend verfijnde hoeken, gaten en verbindingen die het complete arsenaal aan planeten onderling met elkaar aangaat. Juist dáár vinden we het levensreddende verschil tussen het lauwe besef dát een quincunx een slopende oorlog der werelden belooft, en het glasharde, chirurgische inzicht of, waar en vooral hoe deze waanzinnige kruistocht voor dít specifieke tweetal wel degelijk succesvol beslecht kan worden.