De Vissen heeft lief door de grens tussen zichzelf en de ander te laten oplossen. Dit is beweeglijk water onder Neptunus, met de oude Jupiter eronder, en daarom valt de Vissen niet zozeer op een mens als wel in die mens: de stemmingen van de ander worden opgenomen, de halve dromen, het verdriet dat nog niet hardop is uitgesproken. De aandacht gaat naar wat onuitgesproken blijft, en de Vissen antwoordt vaak op het gevoel in de kamer voordat iemand de woorden heeft gevonden. Wat dit teken meebrengt, is een zeldzame, ongewapende tederheid, een bereidheid om de ander op de zachtste en vreemdste plek zonder oordeel op te zoeken. Daarin schuilt het geschenk van de Vissen, en meteen ook het gevaar: dit teken geeft zichzelf makkelijk weg.
Wat de Vissen zoekt
De Vissen zoekt een liefde die als voorbestemd aanvoelt, het stille herkennen van twee mensen die elkaar al leken te kennen, en heeft een partner nodig die deze romantiek kan aannemen zonder erom te lachen en zonder erin te verdrinken. Geborgenheid weegt hier zwaar, want dit teken heeft weinig verweer en raakt in stilte gekneusd. Wat de Vissen geruststelt, is iemand met eigen contouren, standvastig genoeg om het zelf dat de Vissen telkens wil weggeven zachtjes terug te geven. Dit teken wil begrepen worden zonder te hoeven uitleggen, ontmoet worden in dat woordeloze register waar het werkelijk leeft. Tederheid wint de Vissen veel eerder voor zich dan grootse gebaren, en wie de kleine, onopgemerkte offers ziet, oogst een trouw die zonder berekening wordt uitgeschonken.
Waar de schaduw zit
De Vissen neigt ertoe meer van het beeld van iemand te houden dan van de mens die er werkelijk staat. Dit teken schildert een partner in zacht, vergevingsgezind licht, gomt de scherpe kanten weg en voelt zich later stil verraden wanneer de werkelijkheid weigert op het portret te lijken. Wordt het moeilijk, dan is de oude reflex om te vluchten in plaats van het gesprek aan te gaan: vaag worden, zich terugtrekken in fantasie, de pijn zwijgend in zich opnemen en dat vrede noemen. De Vissen kan geven tot hij zichzelf kwijt is, en het de partner vervolgens kwalijk nemen dat een grens werd overschreden die nooit hardop is aangegeven. De doorlaatbaarheid van dit water werkt twee kanten op: zonder vaste rand valt het voor de Vissen moeilijk te zeggen waar de eigen behoefte ophoudt en die van de ander begint.
Wat de liefde laat duren
Voor de Vissen duurt de liefde daar waar hij kan versmelten zonder zichzelf te verliezen. De band houdt stand wanneer een partner de romantiek koestert en haar tegelijk verankert, met genoeg standvastigheid zodat dit teken zich veilig voelt om niet langer de werkelijkheid te ontvluchten. De Vissen heeft het nodig dat de eigen zachtheid als kostbaar wordt behandeld in plaats van als vanzelfsprekend, dat het stille geven gezien en beantwoord wordt. Zo bemind wordt dit teken trouw op een welhaast onbaatzuchtige manier: de partner die blijft vergeven en in je blijft geloven op de dagen dat je het zelf niet kunt. Bemind met tederheid én eerlijkheid geeft de Vissen een toewijding die weinig vraagt en diep reikt.